Stukkenjagers 1 komt op stoom!

Na de goede 1,5-8,5 overwinning op Zukertort Amstelveen 2, stond de volgende wedstrijd op het programma op zaterdag 8 oktober. We waren vorig seizoen al gewaarschuwd voor UVS met een nederlaag en we waren dus zeker van plan om daar dit seizoen verandering in te brengen. Zelf was ik al erg snel klaar, want zonder tegenstander is het lastig om er een spannende partij van te maken. Dat gaf me echter wel de kans om een middagje rustig aan te doen en te ‘teamleideren’. Alle borden op een rijtje:

Jaap Houben – Stefan Beukema

Op dit bord werd de koning van Stefan naar voren gelokt, maar dat was bij de heren nog wel bekend. Na een nieuwe zet van Stefan werd het een spannende partij. Na een venijnige truc van Jaap kreeg Stefan echter niet meer de kans om terug te komen in de partij. Een prima overwinning van Jaap!

Maarten Solleveld – Herman Grooten

Voorlopig is Herman zijn seizoen weer uitstekend begonnen! Hij kwam in de opening met een aantal interessante zetten. Daarna ontstond een ongeveer gelijke stelling, maar Maarten greep met weinig tijd op de klok mis en dat kostte hem een stuk. Het was nog even gevaarlijk voor Herman, maar hij speelde het goed uit. In de viewer zijn partij met eigen commentaar.

'

Lars Vereggen – Hans Klip

Bij Lars leek zijn stelling lange tijd ongeveer gelijk, maar uiteindelijk kwam hij terug met een nul. Naar eigen zeggen was hij te ver gegaan en wist Hans daar op een mooie manier gebruik van te maken.

David Miedema – Nick Bijlsma

Gelukkig was Nick er deze ronde weer bij en dat leverde meteen een mooi punt op! Na een geweigerd remiseaanbod ging het niet goed voor David en keek Nick niet meer terug naar het aanbod wat hij had gedaan.

Mark Haast – Ivar Heine

Bij deze partij was duidelijk dat Mark prettig stond. Uiteindelijk wist hij goed toe te slaan over de witte velden en werd Ivar geen kans gegund op tegenspel. Gelukkig kwam de oud-Stukkenjager nog gezellig napraten in de bar.

Paul Span – Mart Nabuurs

Het was aardig wat duw en trekwerk in deze partij, maar daar kijken we natuurlijk niet van op bij Mart. Dat het even duurde is ook geen verrassing! Gelukkig werd deze ronde op gedecideerde wijze het volle punt binnen gehaald.

Jasper Beukema – Anton van Rijn

Op dit bord had elke uitslag eigenlijk wel kunnen volstaan! In moeilijke stellingen is de puntenverdeling verschillende keren op en neer gegaan met een uiteindelijke remise als resultaat.

Lukas van der Linden – Bianca de Jong-Muhren

Na een mindere opening moest Bianca helaas al vrij snel een kwaliteit inleveren om nog overeind te blijven. Ondanks haar taaie verdediging liet Lukas het voordeel niet meer los en wist hij een vol punt te scoren.

Tijmen Kampman – Jan Pijkeren

Na een prima start van de partij leek het dat Tijmen niet zo goed kwam te staan. Hij ging er echter nog eens goed voor zitten en legde zijn tegenstander zo veel mogelijk problemen voor. Dat was voldoende om de partij uiteindelijk in remise te laten eindigen.

Ondertussen was gebleken dat de tegenstanders van vandaag nog iets langer bij elkaar in de buurt zouden blijven. Ze hadden namelijk bij hetzelfde restaurant gereserveerd! Niet geheel toevallig was dat het restaurant dat o.a. gerund wordt door schaker Ali Bitalzadeh. In het Iraanse restaurant Mi Amor Comida werd de dag gezellig en met lekker eten afgesloten!

Stukkenjagers 1 lijkt voorlopig goed op stoom gekomen en we hopen natuurlijk in ronde 3 tegen De Wijker Toren op deze voet verder te kunnen gaan!

Anne Haast

Een verslag van de tegenstander en meer partijen zijn te vinden via de website van UVS.

Stukkenjagers H-HMC C: 0-4

Potdorie, 4-0 verlies voor ons. Afgemaakt, opgerold, onder water gezet, schrijf daar maar eens iets over.  Herman Finckers laat ons weten dat hij soms wel eens uren na zit te denken en nog niets op papier heeft terwijl hij een andere keer hetzelfde bereikt in vijf minuten. Dus er is nog hoop.

De wedstrijdleider probeerde in zijn toespraak  een zak adrenaline over ons uit te storten: “Meer dan een half bordpunt zie ik er niet van komen.” Rap vertaalde ik deze uitspraak voor HMC; “Nou, zo erg zal het toch niet worden voor jullie?”

Jan Weijters en Rene Davidse waren vrijgeloot en op de speelavond bleek Bjoern Hofmans plotseling andere sores aan het hoofd te hebben ( hopelijk is het allemaal weer goed gekomen, Bjoern). Gelukkig mochten wij Thomas Tepe van Sj F lenen. Aan bord 2 kreeg Thomas ( 1484) tegen Paul van Helvoort (1626) al snel te maken met de keuze voor toren of dameverlies. Hij kon niet bevroeden dat hij ze even later alle twee kwijt was: 0-1.
 De duim die Hans van Driel (1080) op 4 in de dijk stak verhinderde niet dat Marc Smits (1499) zijn inondatieplan kon uitvoeren. Hans liep een nat pak op en een nul.
Wil Wouts ( 1264) meende hier niet bij achter te kunnen blijven. Tegen Luigi de Mas (1518) raakte hij volledig verstrikt in de eigen listigheden, struikelde en kukelde in de sloot. 
Cees Zoontjens(1466) op bord 1 kwam tegen Henk Burg(1733) al snel in de opening een pion achter weliswaaar ten koste van de rokade van de tegenstander maar echte compensatie kwam daar nooit uit. Even leek het er op dat in het eindspel nog een remise te vinden was, maar nee, de tweefronten oorlog kon door de koning niet meer in een vredesverdrag worden omgezet. Wel mocht ik tekenen voor de 0-1 en dus ook voor de 0-4. Aan de tap werd getapt zoals het hoort, die andere drie zaten er al om halftien terwijl de contributie toch gebaseerd is op drieëneenhalf uur speeltijd. Op 15-11 tegen WLC zullen wij dan ook uit een ander vaatje tappen.
Inmiddels zit ik al meer dan tien minuten te peinzen over een leuke slottekst maar heb  nog steeds niks zinvols op papier, normaal gesproken bereik ik datzelfde resultaat al na vijf minuten, dus geef ik de hoop maar op.

Cees Zoontjens

De Pion 4 (Roosendaal) - Stukkenjagers 6

Het spijt me, maar uit Eindhoven rijden geen treinen, meldde Jan Weijters. Dus werd in allerijl Jeffrey van Huygevoort opgetrommeld om, in plaats van het hondje uit te laten, een partij te gaan spelen in Roosendaal.

Altijd gezellig, zo’n autoritje. Over de radio klonk een zwoele stem: houdt op dit punt zoveel mogelijk links aan. Leuk hé, dat politieke commentaar op Donald Trump, mompelde iemand. Ja, je luistert naar mijn navigatiesysteem, bromde onze chauffeur. En wat doet die auto achter ons, die achtervolgt mij al vanaf Tilburg. Effe kwijtrijden en met een ruk aan het stuur knalden wij hartje Roosendaal het parkeerterrein op van de Aldi. De achtervolger volgde…

In de speelzaal ontmoetten wij de andere helft van ons team. Was wel lastig jullie overal te volgen, mopperden ze. Waarom zijn we niet met de trein gegaan zoals Osman?  De ingevallen stilte werd door Jan van den Dries, met het oog op de wedstrijd, doorbroken. Mannen, sprak hij, wacht tot het rode licht is gedoofd, er kan nog een schaakje volgen!

 De ontvangst door Ger Eijsermans was hartverwarmend: ‘Welkom aan Stukkenjagers 6 uit Tilburg of moet ik zeggen: DE Stukkenjagers.’ (Alsof hij wilde zeggen: de enige echte). Een klaterend applaus viel ons ten deel. Humh, dat heb ik niet eerder mee gemaakt, wel leuk.

Genoeg geluld, laten we eens kijken naar het verloop van de partijen aan de hand van een persoonlijk verslag.

Wil Wouts.

Mij viel de eer te beurt te mogen spelen tegen een charmante jonge vrouw Kimberly.

Ze was heel aardig en attent. Het deed me dan ook pijn haar in de val te moeten lokken.

Speel na op het bord.

Een Dame op d8, de loper op e7 en het paard op f6 is een batterij.

Zij plaatste haar loper op g5, die werd weggejaagd door h6 , ze zette hem op h4.

Na mijn ed4, haar Pd4, mijn Pe4 had ik in ieder geval een pionnetje gewonnen.

Toen ik haar K van de 1ste rij wist te verdrijven was een rokade voor haar niet meer mogelijk.

Dus kwestie van opjagen en regelmatig een schaakje geven en af en toe een pionnetje mee pikken.

Op een gegeven moment was ze dat beu en dacht: deze slachtofferrol wil ik niet spelen.

Ze gaf op. Punt binnen.

Ardy Foolen.

In mijn partij heb ik constant achter de feiten aangelopen. Ik heb de doorschuifvariant van het Frans gespeeld. Het plan is de pion op d4 die achter gebleven is op leven en dood te verdedigen. Dit lukte mij uiteindelijk niet, toch koos mijn tegenstander ervoor om de pion op b2 te pakken. Hierna zag ik mogelijkheden om een alles of niets koningsaanval te beginnen. Hierdoor won ik 2 pionnen waarvan 1 op de 6de rij die verdedigd kon worden door een pion, terwijl mijn tegenstander een pionnen meerderheid op de damevleugel had. Als ik daarna meer aan mijn verdediging van de open c lijn gedaan had in plaats van blijven aanvallen, had ik een klein plusje gehad. Ik ruilde verkeerd en verloor mijn toren. Ik gaf op.

Osman Hamraz
Mijn tegenstander liep in zijn opening al een misstap op. Hij speelde met wit 1.e4 e5 2.f4 Pf6. Hierdoor kon ik na een paar zetten zijn koning onder dreiging zetten met Dh4+. Hij koos ervoor om met de koning te vluchten, en ik maakte er een klopjacht op. Zoekend naar de schaakmat werd ik een beetje te gretig. Ik offerde veel pionnen op, en daarnaast ook een paard. Schaakmat werd het net niet, ook naderhand niet toen ik het in de computeranalyse bekeek. Maar met een stuk minder in het eind kon ik niet veel meer nadat hij de stukken dwong af te ruilen.
Jan van den Dries

Met wit speelde ik aanvankelijk vol zelfvertrouwen, na de midweekse overwinning op Jan Weijters, tegen Anthony Snijders van De Pion op bord 3. De eerste twintig zetten van de partij verliepen rustig en regelmatig: beiden maakten een pionnetje buit, hij bovendien een paard en ik een loper. Niks aan de hand.
Op de 21e zet meende ik met mijn paard op avontuur te moeten gaan maar dat was achteraf een paard van Troje: het leidde tamelijk onomkeerbaar mijn ondergang in! Ik overzag een mat-in-één dreiging, werd uiteraard gedwongen die te pareren maar verloor er een stuk mee. Met een stuk minder heb je soms nog weleens tegenspel over, maar deze zaterdag dus niet. Mijn stelling leek wel een gebombardeerde stad: er was weinig van over en wat ervan over was viel stukje bij beetje weg. Ik heb het nog een zet of twaalf doorstaan maar na het tweede stuk achterstand moest ik capituleren.

Hans van Driel

Bord 7, Hans van Driel (wit) - Patrick Heijnen (De pion 4): ½ - ½

Na de altijd weer verrassende Björn H.-opening (c4) en een keurig getimede opmars van de dame naar het centrum kwam wit enigszins voor te staan tegen de teamcaptain van De Pion 4, maar een min of meer gedwongen dameruil op de 18^e zet bracht de stand in een strak evenwicht, waarna het wachten was op een fout van de tegenstander. 

Ook de computer vond achteraf remise de juiste uitkomst van deze partij.

Tussenstand: 3 ½ - 1 ½. In drie gevallen is er dus lichtzinnig door rood gereden (de waarschuwing was: er kan nog een schaakje volgen). Hoe verging het de rest?

René Davidse raakte deze keer niet aan zijn niveau van de interne competitie. Schrik van de tegenstander? Hij kwam maar niet in zijn spel, reed door rood en werd overreden door de aanstormende trein.

Jeffrey van Huygevoort bouwde rustig aan een best aardige stelling maar zag niet dat het rode licht nog niet was gedoofd. Een schaakje van de jeugdige tegenstander (ik had de tegenaanval ook gezien hoor) werd hem noodlottig.

Cees Zoontjens. De tegenstander kwam te tam uit de opening en had de grootste moeite met de ontwikkeling van zijn stukken op de damevleugel. Maar, nu was ik een beetje dom, in plaats van een aanval op de koningsvleugel speelde ik de nutteloze zet Pd4-f3. Nu kwam zwart tot leven. Ik verloor een stuk, dacht hout terug te winnen met een penning op toren/dame maar lette niet op het stoplicht. Anderzijds, zwart mag met de toren op d8 de onderste rij niet verlaten wegens mat met toren e8. Dus dame d7, valt tevens de loper op b7 aan. Lc5xf2+ (er kan nog een schaakje volgen!!) en na pak, pak, ruil, ruil, ging ik huilend aan de bar zitten.

Slotconclusie: in de Tuinstraat hebben ze geen last van stoplichten.

Cees Zoontjens

Przewalskipaarden in de Kampina

Een soort kudde van een grote veterinaire diversiteit versperde mij de weg naar Boxtel. Wat te doen, als  wedstrijdleider en dierenpolitie in geen velden of wegen te bekennen zijn ? Het dichtstbijzijnde obstakel was waarschijnlijk een wisent. Hij leek in ieder geval sprekend op een plaatje uit mijn Verkade-album: Apen en Hoefdieren in Artis. Non verbale tekens en  geluiden hadden geen enkele invloed op het beest. Omdat aanraken zetten is, praktiseerde ik een soort eenmansscrum die ik kansloos verloor. Dan maar mijn fruit afwerpen maar dat werkte averechts. Die beesten weten niet wanneer het op is. Ik was geheel omsingeld. Pat dus, maar ik zag aan hun blik dat ze niks voelden voor remise. "Pleurt op" leek me ook niet de oplossing dus ik pakte mijn notatieboekje en las de partijen langzaam voor. Ik had genoeg verliespartijen voor het komende halfuur. Na 10 mintuten was de lol er al vanaf en kon ik verder fietsen. Ruim op tijd betrad ik café Rembrandt voor mijn debuut in SJ 5. Daar maakte ik kennis met Constantijn Beukema, de andere debutant.

Tijdens de wedstrijd gebeurde er alleen op mijn bord praktisch niets. Dat ik daar zo lang over deed is ronduit genant. Naast mij produceerde Christiaan een nieuwtje in het siciliaans. Dit gaat de boeken niet halen. Op de andere borden gebeurde zoveel  dat alleen de spelers dit fatsoenlijk kunnen navertellen. De partij van Constantijn was in mijn ogen de mooiste. Hij speelde als Bobby Fischer in zijn jonge jaren. Met speels gemak kwam hij via de h-lijn binnen om vervolgens een dame te gaan halen. Er is maar één probleem, hoe kunnen we dit talent behouden voor het vijfde ?

In de viewer de partij van Constantijn, inclusief commentaar van hem!


Tot zover, Toon Mentink

Mark Clijsen en het Droste-effect (1e ronde SJ-open)

Achter elke valstrik zit weer een andere.

Hoewel uitgebreid gewaarschuwd voor onderschatting, ben ik weer goed weg gekomen tegen Hans van Driel.  Mark wees me erop want hij had het in een flits gezien. Tot overmaat van ramp zei ik na de partij tegen Hans ‘Had je Da5+ niet gezien?’ ‘Nee’ zei Hans, en leverde zijn loper in. Als hij Pc3 had gespeeld kon ik niet nemen op c3. Dit zou de valstrik achter de valstrik zijn.

Leermoment: Achter elke valstrik kan een andere zitten. In het ergste geval leidt dit tot paranoia. De meest rationele oplossing is: Doe beiden de juiste zet dan is de stelling gelijk. Maar wie gaat er nu schaken om de stelling gelijk te houden?

1e4 e6 2 d4 d5 3 e5 c5 4 c4 cxd4 5 Pf3 Pc6 6 a3 dxc4 7 Lxc4 b5?? 8 Lxb5!! Da5+ 9 b4 waar Pc3 voorlopig een oplossing zou zijn geweest.

Toon Mentink

De misantroop heeft remise in Bad Sooden

Het mooiste moment is de zestien minuten mijmeren voor de partij. Ik stel me een bord voor dat gemaakt is door Piet Mondriaan*. De velden zijn rood geel blauw en wit, met zwart omkaderd. Subtiele rechthoeken allemaal verschillend van afmeting, binnen een vierkant schaakbord. Drie en een half jaar heeft hij geschoven met de afmetingen en steeds met de muziek van Scott Joplin*, Jimmy Yancy* en Specled Red* erbij. Nog zes minuten, ik ga de stukken uitlijnen door aan de zijkant op mijn knieën langs de voetjes te kijken. Daarna aan de voorkant en dan van boven op het zicht centreren, precies op het snijpunt der diagonalen. De paarden met blik naar de rand. De mensen kijken me een beetje vreemd aan.

Dan opeens zit die bruut er en gaat zonder enige reden de stukken zogenaamd rechtzetten. Hij doet zelfs mijn stukken erbij terwijl alles precies goed stond. Mijn hele leven heb ik al een hekel aan andere mensen maar vooral aan de daadkrachtige types met een abonnement op zekerheid. Als een kip zonder kop lopen ze zomaar ongevraagd je leven in. De bruut geeft me een hand. Ik geef een hand terug maar van eerlijk ruilen is geen sprake. Hij heeft driehonderd ratingpunten meer. Enkel door sparen, oppotten en nooit iets weggeven, een platte boerenslimheid met een uitermate beperkt gevoelsleven. Met tegenzin doe ik mijn zetten. Hij zit daar maar met zijn 140 kilo menselijke overlast. Hij kan alleen massief denken. Elke nuance die zijn moeder vroeger heeft proberen aan te brengen is afwezig. Ik zet slechts uit rancune en na bijna drie uur spelen bied ik remise aan. Ik wil er van af en natuurlijk weigert hij. Hij heeft wit en duwt met zijn volle gewicht tegen mijn stelling. Nu zie ik een vreemd boordje om zijn dikke nek en een zwart overhemd.  Ik loop even achterom en zie inderdaad het verwachte tonsuur. Recht in de leer en hoeder van de moraal*, voor anderen natuurlijk. Het aantal door hem misbruikte jongetjes schat ik op ongeveer 250, uitgesmeerd over ca. 50 jaar, schappelijke vent dus. Ik roep alle heiligen aan die me nog ter beschikking staan. Waar blijft Gods toorn?  Mijn schaakbrein raakt overbelast en zendt een hopeloze hoeveelheid signalen uit die ik probeer om te werken tot zetten. Een goede loper tegen een slecht paard waar heb ik dat meer gehoord, maar hij heeft wel meer tijd gebruikt met zijn trage logge hersens. De prelaat doet alles langzaam om de waarheid te benadrukken. Jarenlang weidse gebaren ter ondersteuning van de dogmatische zekerheid, nu gestold tot een kolos die zich aan mijn stukken vergrijpt. Bijna één derde van de jongetjes is al dood, negenenvijftig kampen met een depressie en de rest kan net een pilsje kopen van de schadevergoeding. Dan komt God langzaam op gang, mijn stelling begint beter te worden. En dan, eindelijk kan ik Pe6* spelen. Ik loop langzaam leeg en er vormt zich een grote plas onder mijn stoel. Hij moet zijn superieure loper ruilen tegen mijn kreupele paard anders verliest hij een pion en de partij. De wedstrijdleiding komt met een dweil, ze zijn dit gewend bij een seniorentoernooi. De kolossale trawant van het Vaticaan biedt remise aan. Ik kan nog 21 minuten gratis blijven wachten, ik heb de feiten reeds in mijn bezit. Een houdgreep die ik zo lang mogelijk aanhoud. Het wonder heeft zich voltrokken. Nog een moeizame hand waarvan ik de geschiedenis niet wil weten.  Traag en zwaar loopt hij naar de uitgang en dan waarschijnlijk naar het, door het bisdom betaalde rusthuis. Daar hebben ze bier sigaren en genade.

Toon Mentink

Verwijzingen met *

Oude boogie woogie pianisten

Mondriaan schilderde altijd met boogie woogie op de achtergrond.

Tijden het toernooi las ik het boek van Jeroen Brouwers "Het Hout" over het misbruik in de katholieke kerk. Verplichte literatuur voor Katholieken en liefhebbers van macht.

Pe6   de zet waarop ik een remiseaanbod kreeg van Manfred Pape (2113), behalve zijn gewicht is de rest fictie.

Gaasbeekse boys – Oude Toren A

Als voorbereiding hield het Old Boys Network zijn etentje ter nagedachtenis aan Inge. Niet iedereen was er, maar desondanks werd het zeer gezellig met aangename kout waarbij niet of nauwelijks over schaken werd gesproken, laat staan dat het schaken werd gepraktiseerd. Er zijn belangrijker zaken. Wat dan zoal? Het nieuwe huis van Geertjan en de architectuur in het algemeen, zijn schilderijen en de schilderkunst, het ontslag op staande voet van Luuk bij Metro en de machtsverhoudingen in het algemeen en bij de Stukkenjagers in het bijzonder en natuurlijk, het kon niet anders, het aanstaande debuut van Gaasbeekse boys in de NBSB. 

Hoe verliep dat? Opnieuw, niet iedereen was er. Gelukkig hebben we een brede selectie, waarvan Thomas Tepe even het slachtoffer dreigde te worden. Hij en ik zouden een inhaalpartij voor de interne spelen en hij was al op weg naar de bar om mij en zichzelf van koffie te voorzien, terwijl Guus ondertussen nerveus probeerde aan César een telefoonnummer te ontfutselen, maar die had het te druk met bonnen uitdelen. Mislukt dus met als gevolg dat Thomas én zijn koffie én zijn beoogd tegenstander kwijt was. Gelukkig voor hem dook Kees G als reddende engel én als slachtoffer op. 

Voor wie was die slachtofferrol bij ons weggelegd? Voor Peter A misschien? Tot mijn verbazing had ik uit de mail van onze nieuwbakken wedstrijdleider begrepen dat hij bij de Oude Toren tot TL was gebombardeerd. Waarom was hij eigenlijk bij ons ineens verdwenen?? Geen idee, hoe het ook zij, deze avond was hij er ook niet. De slachtofferrol werd aan De Oude Toren als geheel toebedeeld. 

Toon maakte op 2 korte metten. Hij slaagde erin 2 torens op de 7e rij te krijgen, peuzelde een loper, negeerde een dreigend doorlopende pion, blokkeerde een pion op g5 met een paard en ontnam de koning daarmee een vluchtveld, waarna de tegenstander opgaf omdat het mat op h7 niet te vermijden was. Daarmee kreeg ik het TL schap terug en kon hij op huis aan om de verrichtingen van PSV te gaan volgen. 
Zelf kwam ik in een wat verminkte siciliaan terecht, waarbij mijn tegenstander zo vriendelijk was om zijn zwartveldige loper zo te posteren dat ik 2 stukken tegelijk kon aanvallen die onvoldoende konden worden verdedigd. In arren moede offerde hij toen maar een loper en toen dat even later een volle toren dreigde te worden gaf ook hij op. 
Dat deed Guus vH ook, naar verluidt in gewonnen stelling. Dat moet dan in de analyse zijn geconstateerd, wat ik niet meer heb meegekregen want ook ik was toen al op weg naar het restant van PSV. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik ook dacht dat er voor hem geen ontsnappen meer aan was toen eenmaal naast de Dame ook nog een vijandige Toren op het slagveld was verschenen. Guus V zorgde voor het winnende halfje, teamtactisch juist, ratingtechnisch toch een tegenvaller. 

19 oktober een nieuwe ronde, zonder Mentink maar hopelijk met 2x van Dongen. 

Theo Mulder